Hans kwam uit een christelijk-gereformeerd gezin in Rotterdam en begon zijn muzikale loopbaan aldaar als organist van de Nebokerk en de voormalige kapel van het Ikazia-ziekenhuis.
Aanvankelijk opgeleid aan de Koningin Wilhelmina Kweekschool als onderwijzer volgde Hans zijn hart en ging naar het Conservatorium. Hij was langdurig verbonden als docent muziekgeschiedenis aan de Volksuniversiteit en docent liturgiek aan de Codarts Hogeschool voor de kunsten.
Na zijn overgang naar de Hervormde Kerk Barendrecht was hij jarenlang intensief betrokken bij de Dorpskerk. Hij heeft zich ruim 50 jaar ingezet als kerkmusicus en cantor-organist.
Medio 1984 ontstond de Dorpskerkcantorij, die decennialang een bijdrage leverde aan de liturgieviering. Hans was nauw betrokken bij meerdere verbouwingen en renovaties van het Dorpskerk-orgel.
In de jaren ’90 werd zijn vrouw Inge getroffen door een ingrijpende ziekte, die in mei 1998 leidde tot haar overlijden. Hans moest voor hun zevenjarige zoon de rol vervullen van vader en moeder tegelijk. Verdriet, pijn, eenzaamheid, een soms vertwijfeld zoeken naar wat het leven ‘kleur’ kon geven – het bleef Hans tekenen door de jaren heen.
Wat hem mede overeind hield was en bleef de muziek, het orgel, de projecten waarvoor hij zich inzette. Hij was vervangend organist in de Laurenskerk, voltooide in 2012 een cd met muziek van Messiaen, opgenomen in diens Sainte Trinité in Parijs. In 2019 viel Hans de eer te beurt het orgel te bespelen van de Notre Dame.
Hans was een begaafd musicus, lid van de werkgroepen Eredienst en Vorming & Toerusting van de inmiddels protestantse gemeente. Hij steunde het initiatief voor een Stichting Barendrecht Klassiek, die tot op vandaag concerten organiseert in ‘zijn’ Dorpskerk.
Hij schreef de muziek van het Dorpskerklied en liet een concrete muzikale erfenis na via meerdere muziekvideo’s (website Dorpskerk).
Nadat hij een heup had gebroken moest Hans worden opgenomen in een revalidatiecentrum in Rotterdam. Uiteindelijk kwam hij terecht in Parck Haven in Barendrecht, heel dicht bij het huis waarin hij – eerst met Inge en zoon Jaco, en uiteindelijk alleen – vele jaren heeft gewoond. Het was voor anderen, maar zeker voor hemzelf, heel moeilijk te aanvaarden dat hij fysiek én geestelijk steeds meer de grip op zijn leven verloor.
Voor velen zal Hans in de herinnering voortleven als een bevlogen mens, die zijn grote gaven op een aanstekelijke manier inzette, in de kerk en daarbuiten, als iemand voor wie ‘geloven’ tegelijk een grote vreugde én een voortdurende strijd was. Hoe dan ook – als zijn ‘kerntaak’ zag hij: de lofzang gaande houden.
Foto: Arco van der Lee
Vrijdag 12 september werd de dankdienst voor zijn leven gehouden en – op Hans’ eigen verzoek – mede geleid door zijn oude vriend Jan Compagner.
Tijdens deze dienst klonk een poëtisch In Memoriam:
Nu je adem voorgoed is gestokt
het aardse leven aan jou voldaan
klinken orgelklanken in de verte
kondigt Messiaen de thuisreis aan.
Nu je de toetsen niet meer beroert
stilte zich vult met weemoed en met spijt
blijft de dankbare herinnering
vanwege musiceren vol gedrevenheid
Nu je stem de ruimte niet meer vult
erven we diep verlangen naar het Licht
muziek en zang die blijven klinken
totdat het kwaad voor schoonheid zwicht.
Nu je vrij van lijf en leden bent
voorbij aan adagio en presto
in balans buiten ruimte buiten tijd
moge je vredig rusten in silenzio.
Gerrit Barendrecht (Dorpskerk Barendrecht)
Als afdeling Zuid-Holland (en eerder Zuid-Holland Zuid) konden we altijd bij Hans terecht voor een degelijke inleiding. Luther en de kerkmuziek, Hendrik Andriessen, het Ordinarium waren enkele onderwerpen die hij met ons behandelde.
Wij kijken ook met respect en dank terug op zijn werk binnen het bestuur dat in 2017 begon en eindigde toen hij ziek werd. Hans hamerde erop dat de activiteiten van de vereniging vormend zouden zijn voor de leden en dat er voldoende bekendheid aan werd gegeven. Toen hij aanbood om alle leden van de afdeling op te bellen waarvan nog geen emailadres in de administratie voorkwam gingen die gesprekken dan ook over meer dan dat alleen.
Vanaf het begin van de ziekte van Hans heeft zijn zoon Jaco ons en vele anderen nauwgezet van het verloop op de hoogte gehouden. Veel dank daarvoor. Wij wensen alle nabestaanden kracht toe en veel dankbare herinneringen.
Bartjan Geleijnse (secretaris KVOK afdeling Zuid-Holland)